Budowa gitary

Posted: Kwiecień 27, 2011 by szymonnowakowski in Teoria
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Budowa gitary to wbrew pozorom bardzo prosty schemat. Każdy człowiek posiadający odpowiedni zapał i samozaparcie byłby w stanie sam zbudować sobie gitarę. Wiele osób, zupełnie niepotrzebnie, boi się eksperymentować ze swoją gitarą. Nie jest to skomplikowany instrument i bardzo łatwo można samemu wykonać drobne naprawy. Na poparcie swojej tezy, mogę podać przykłąd instrumentu znanego jako Diddley Bow. Był on wykorzystywany przez bluesmanów na początku XX wieku. Jego budowa wyglądała następująco: do kawałka ściany była przybita struna zrobiona z drutu, lub kawałka grubej słomy. Rolę mostka pełnił kamień, zaś bluesmani grali na swoim „instrumencie” używając rozbitej szyjki od butelki (skąd wzieła się poźniej nazwa techniki gry „bottleneck”). Ci sami ludzie w późniejszym czasie komponowali piosenki, z których większość była inspiracją dla późniejszych wielkich hitów (jak np. „House of The Rising Sun” czy „Sweet Home Alabama”). Skoro oni mogli – to i Ty też !

Przejdźmy zatem do samej budowy. W gitarze najważniejszym elementem jest MENZURA. Menzura jest miarą odległości. Aby gitarę dało się nastroić odległość od siodełka (lub progu zero) do progu nr 12, oraz od mostka (lub strunnika) do tego samego progu, musi być identyczna. W przeciwnym razie gitara prawdopodobnie nie będzie zdolna do nastrojenia. Ważna jest także akcja strun. Jeśli jesteś leniuchem i masz zbyt delikatne paluszki, albo masz w planach zostanie muzykiem thrash metalowym, który będzie bardzo szybko zmieniał chwyty, powinieneś wybrać gitarę z niską akcją strun. Nie ma wówczas problemu z przyciskaniem strun, jednakże przy mocniejszym biciu gitarowym struny będą się obijały o progi, powodując niemiłe bzyczenie – szczególnie dobrze słychać to w gitarach akustycznych. Wyższa akcja strun to oczywiście mniej wygodna gra, jednakże do wszystkiego można się przyzwyczaić. Struny nie będą się też obijały, przez co gra będzie zawsze czysta. Oczywiście nie można przesadzić w żadną ze stron, gdyż doprowadzi to do stanu nieużywalności gitary.


A teraz wyszczególnimy ważniejsze elementy gitary.

Klucz gitarowy typu Wilkinson

Klucze – zwane również stroikami – służą do strojenia gitary. Klucze mogą być otwarte, wówczas zębatka jest na wierzchu, zamknięte, gdy jest ona obudowana, lub olejowe – w zamkniętej puszce poruszają się zanurzone w oleju, przez co nigdy nie rdzewieją i nie zacinają się. Jeśli jednak właściciel dba o gitarę nie ma to znaczenia.


Główka – w tym przypadku jest to główka z gitary typu Fender, w której klucze ułożone są po jednej stronie. Istnieją także główki z montowanymi symetrycznie kluczami. Na niej najczęściej znajduje się nazwa i ewentualny numer seryjny gitary.

Siodełko – podtrzymuje struny, uniemożliwiając uciekanie na boki podczas grania. Siodełko nadaje także wysokość na jakiej znajdują się struny. Istnieją także gitary z tzw „progiem zero” – na owym progu opierały się wówczas struny, a samo siodełko zapobiegało jedynie rozjeżdżaniu się strun. W gitarach z niską akcją strun oraz mostkiem z wajchą montuje się tzw straplock, zapobiegający wypadaniu strun.

Gitara z progiem zero

Progi – są to metalowe elementy nabite na podstrunicy, które określają wysokość dźwięku. Jeden próg odpowiada wartości półtonu. W zależności od modelu i gitary liczba progów może się różnić. Popularne stają się również gitary (szczególnie basowe) bez nabitych progów, co daje większą swobodę gry, jednakże jest to rozwiązanie dla bardziej zaawansowanych muzyków.Gitara bezprogowa

Podstrunnica – jest elementem na którą nabija się progi. Zazwyczaj przykleja się ją na gryf, ponieważ zazwyczaj pod spodem jest umieszczony pręt napinający gryf – zapobiega on wykrzywianiu się gryfu. Na podstrunicy umieszczone są markery (lub inkaustacje), które oznaczają numer progu. Zazwyczaj dwie kropki w takim oznaczeniu to próg nr 12 a potem nr 24.

Gryf – do niego przymocowana jest podstrunica. Grubości i szerokości gryfu się różnią, jednakże dobór dobrego gryfu to indywidualna kwestia gustu i wygody dla każdego muzyka.

Przetwornik typu humbucker

Przetwornik – element magnetyczny wysyłający dźwięk wibrującej struny do wzmacniacza. W przypadku gitar akustycznych i klasycznych rolę przetwornika pełni pudło rezonansowe, a umieszczany w środku mikrofon umożliwia podpięcie do wzmacniacza. Widoczny w Fenderze przetwornik jest przetwornikiem typu single coil (pojedyńcza przystawka). Jest to dobry przetwornik do gry muzyki lżejszej, bluesowej lub rockowej, z racji często spotykanego słabszego uzwojenia i mniejszej mocy. Drugi popularny typ przetwornika to humbucker. Są to dwie pojedyńcze przystawki, połączone w jedną, która lepiej wyłapuje drgania. Zazwyczaj humbuckery mają większą moc, dlatego też częściej używa się ich w odłamach metalu – thrash, heavy, black i inne.

Potencjometry – są to urządzenia służące do ustawienia głośności i barwy gry gitary. Można stosować je w różnych schematach np. po jednym typu volume i tone na humbuckera, co w przypadku gitary z 2 humbuckerami daloby nam 4 potencjometry. Niewłaściwe podłączenie potencjometrów może poskutkować brakiem sygnału.

Przełącznik z gitary Gibson.

Przełącznik pickupów – przełącznik ten ma za zadanie zmieniać konfigurację przetworników. Może on wyłączyć lub włączyć niektóre przetworniki przez co zmieni się barwa dźwięku. Przełącznika nie montuje się we wszystkich gitarach.

Gniazdo – jest elementem, do którego należy wpiąć kabel. Obecnie używanym gniazdem jest gniazdo typu JACK. W gitarach starszego typu wykorzystywało się gniazdo typu MIDI.

Mostek –  jest elementem, na którym są zamontowane struny. Ustawia się na nim menzurę i wysokość strun. Rozróżnia się mostek stały i ruchomy. Mostek stały występuje w gitarach bez wajchy (np. tune-o-matic), zaś ruchomy w gitarach z wajchą. Najpopularniejsze typy mostków ruchomych to Vintage Tremolo występujący w Fenderze i Floyd Rose, który charakteryzuje się większymi możliwościami ustawień.
Nietypowy mostek występujący głównie w gitarach marki Steinberger, który pełni funkcję stroików.

Struny – w zależności od naszych oczekiwań występują różne grubości strun (w gitarach klasycznych z reguły używa się standartowych rozmiarów). Miękkie 9-42, 10-46 do muzyki spokojnej, stosunkowo miękkie. 11-52 i większe do bardziej ostrzejszej gry. Wyróżnia się 3 struny basowe i 3 wiolinowe. Basowe są to te z owijką E,A,D (pierwsze trzy od góry). Wiolinowe 3 dolne bez owijki.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s